قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُمْ بِوَاحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَى وَفُرَادَى ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا مَا بِصَاحِبِكُمْ مِنْ جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذَابٍ شَدِيدٍ
بگو آنچه که خواسته باشم از شما از مزدی پس آن برای شما باشد نیست اجر (مزد) من مگر بر اللّه تعالٰی است و اللّه تعالٰی بر هر چیز حاضر و ناظر است -
این طریقه تعلیم و دعوت است یعنی منکرین میگویند که تو ما را به سخنان بسیار تنگ میکنی پس تو مجنون هستی حاصل جواب این است که من نصیحت میکنم و شما را از عذاب صرف به بیان یک کلمه نجات میدهم که آن کلمه توحید است ولی جامع به همه ایمانیات است (أَنْ تَقُومُوا) مراد از قیام توجه کردن به حق است (لِلَّهِ) مراد از این اخلاص کردن است (مَثْنَى وَفُرَادَى) یعنی کسی که برخود اعتماد کرد که عقل و رائی من کامل است او تنها توجه کند و کسی که بر خود اعتماد کامل دانش ندارد با دوست دیگر خود شود - و چون در رائی و عقل اکثر انسانها نقصان است از این سبب مثنیٰ را پیش ذکر کرد (ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا) یعنی بعد از اخلاص فکر کنید در آن توحید که رسول اللّه صل اللّه وعلیه وسلم بر آن امده است پس به شما اشکار خواهد شد که (مَا بِصَاحِبِكُمْ مِنْ جِنَّةٍ) -