أَفْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَمْ بِهِ جِنَّةٌ بَلِ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ فِي الْعَذَابِ وَالضَّلَالِ الْبَعِيدِ
آیا ساخته است بر اللّه تعالٰی دروغ را (به قصد) یا با او جنونی است (پس دروغ میگوید بی اراده) بلکه کسانی که ایمان ندارند به آخرت در عذاب اند و در گمراهی دور اند -
این نیز در زجر داخل است - تقابل در میان دو جمله این است که مراد از افتراء این است که با بودن عقل و قصد بر اللّه تعالٰی دروغ بسته اند و (أَمْ بِهِ جِنَّةٌ) مقصد این است که عقل در آن نیست پس بغیر قصد و اراده دروغ گفته است یعنی دروغ را ضرور گفته است لیکن یا به قصداً ساخته است یا بدون قصد (الْبَعِيدِ) گمراهی که با حق هیچ مناسبت ندارد و تباهی که منتهی آن اشکار نیست -