و اگر آنچه در زمین است از درختان قلمها گردند و دریاها زیاده شود آنرا بعد از تمام شدن هفت دریا به پایان نرسد کلمات اللّه تعالٰی هرآئينه اللّه تعالٰی غلب باحکمت است -

این دلیل عقلی دیگر است - چون پیش فرمود که مافی السمٰوٰات والارض از اللّه تعالٰی است پس وهم پیدا شد که این چیزهای محدود اند پس آیا کلمات اللّه تعالٰی نیز محدود اند حالا در این آیت جواب این وهم را میکند حاصل اینکه کلمات اللّه تعالٰی بی انتها اند مانند این در سوره کهف (۱۰۹) گذشته است لیکن در این آیت بسیار است وجه این است که در این حکمت لقمان ذکر شد پس اشاره شد که حکمت های حکیمان احاطه کلمات اللّه تعالٰی را کرده نمی توانند (سَبْعَةُ) مراد از این بسیار بودن است و مراد از کلمات عام است وحی اللّه تعالٰی به ملائیک و انبیاء و علوم او و صفات او (زیرا که نبی صل اللّه وعلیه وسلم فرموده است لا اُحصی ثناء علیک انت کما اثنیت علی نفسک) و عجایبات و حکمت های او به همه این شامل است -