و اینها کسانی اند که نمی خوانند با اللّه تعالٰی مددگار (حاجت روا) دیگر و نمی کشند آن نفسی را که حرام گردانیده اللّه تعالٰی کشتن آنرا بغیر از جرم شرعی و نمیکنند زنا و هر که بکند این کارها را روبرو شود سزا گناه را -

در این سه صفات (نهم ، دهم ، یازدهم) را ذکر میکند صفات گذشته تحلیه بود و این صفات تخلیه است یعنی به سبب صفات پیش ایشان از اعمال مشرکان خود را نگه میدارند - یکی از آن شرک فی الدعا است (مَعَ اللَّهِ) اشاره است که مشرک اللّه تعالٰی را قبول میکند و گاهی یااللّه مدد نیز میگوید لیکن گاهی به غیراللّه مدد کن میگویند به این عقیده که او حاجت روا ما و صاحب اختیار نفع و ضرر و غیب دان است و شرک سبب قتل ظاهری است و از قتل خفی است (که آن زنا است) -