و خود را بسپار بر آن ذاتی زندهٔ که مرگ بر آن نمی آید و به پاکی یاد کن همراه ستایش او و کافی است اللّه تعالٰی به گناهان بندگان خود خبردار -

این ادب دیگر است یعنی بعد از اخلاص توکل ضروری است به همراه (وَسَبِّحْ بِحَمْدِهِ) ادب دیگر است - توکّل آن را گویند که در وقت استعمال اسباب شرعیه عقیده تاثیر کردن را بالای اللّه تعالٰی دارد - و وجه آن این است که اسباب فنا میگردند و بر اللّه تعالٰی فنا نمی آید (بِذُنُوبِ عِبَادِهِ) یعنی اگر مخالفین کفر و شرک میکنند و به تو دشنام میدهند و بر تو طعن میگویند اللّه تعالٰی از آنها خبر است سزای ایشان را میدهد تو به ایشان اعتناء مکن -