وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ وَأَنْ يَسْتَعْفِفْنَ خَيْرٌ لَهُنَّ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
و از زنان کلان سالان آنانی که توقع نکاح ندارند پس نیست بر ایشان گناهی که بنهند چادر خود را که نباشند ظاهر کننده زینت و خود را نگهداشتن بسیار بهتر است برای ایشان واللّه تعالٰی شنواست داناست -
این قانون دوم برای دفع کردن حرج است ، به همراه بیان عفت در (وَالْقَوَاعِدُ) اشاره است که از ضروریات عام ایشان (که به زنان تعلق دارد) عاجز شده اند (اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا) در این صفت اشاره است که ایشان به انتهاء عمری رسیده اند که شوق و رغبت خاصه از ایشان ختم شده است و در این حالت از جانبین هیچ خطره پیدا شدن بد اخلاقی نیست (ثِيَابَهُنَّ) مراد از این چادر حجاب و چادر کلان است (غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ) یعنی استعمال نکردن چادر را برای اشکار کردن زینت نمیکند یا اینکه برای مردم بیگانه سینه ، گردن ، بازوها ، ساقها را اشکار نمیسازد و همچنین به روی و لب ها و دستها و پاهای خود رنگ نمیدهد (وَأَنْ يَسْتَعْفِفْنَ) در این اشاره است که احکام دو نوع است یکی عزیمت که برآن عمل کردن کار بهتر میباشد و دوم رخصت که بر آن عمل کردن جایز میباشد -