وَلَا يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبَى وَالْمَسَاكِينَ وَالْمُهَاجِرِينَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلْيَعْفُوا وَلْيَصْفَحُوا أَلَا تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
و قسم نخورند بهترین از شما و صاحبان مال از شما از دادن رشته داران را و مسکینان را و هجرت کنندگان را در راه اللّه تعالٰی و باید که عفو کنند و درگذرند (از ملامت کردن) آیا نمی خواهید که بیامزرد اللّه تعالٰی شما را و اللّه تعالٰی آمرزنده مهربان است -
در این آیت ذکر اداب برای مومنان است یعنی برای مومن دارای مرتبه بزرگ اخلاق بزرگ بکار است - و در این آیت ذکر عظمت شان صحابه کرام است از سببی که آیت نازل شده است در باره ابوبکر و مسطح بن اثاثه رضی اللّه عنهما مسطح بچه خاله ابوبکر رضی اللّه عنه بود مسکین بود مهاجر بود لیکن در بهتان عایشه رضی اللّه عنها شریک شده بود پس ابوبکر رضی اللّه عنه قسم خورد که در آینده برای او هیچ نفقه و صدقه نخواهم داد پس بعد از نزول این آیت ها و توبه مسطح این آیت نازل شد - و اشاره است که به یک گناه (بغیر از شرک و کفر) اعمال برباد نمی گردد به قرابت این نوع شخص و در عمل هجرت او نقصان نمی آید - و این آیت دلیل است که برای دیگری جرم آنرا معاف کردن سبب مغفرت گناهان است -