لَوْلَا إِذْ سَمِعْتُمُوهُ ظَنَّ الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بِأَنْفُسِهِمْ خَيْرًا وَقَالُوا هَذَا إِفْكٌ مُبِينٌ
چرا چنین نبود که وقتی که شنیدید آنرا (سخن را) که گمان میکردند مردان مومن و زنان مومنه بر یک دیگر خیر را و میگفتند این است دروغ اشکار -
در این ادب اول برای مومنان ذکر است در هنگام بسته شدن بهتان بر یک مومن یعنی برای مومنان تصدیق بهتان بسته کنندگان بکار نیست ، بلکه ایشان را گمان خیر بکار است زیرا حال ظاهر مومن پاکدامنی و عفت است -