و کسانی که بد نام میکنند زنان خود را (به نسبت زنا) و نباشد ایشان را گواهان مگر نفسهای ایشان پس گواهی یکی از ایشان (شوهر) چهار گواهی است به قسم بر اللّه تعالٰی باینکه هرآئينه او البته از راست گویان است -

در این آیات حکم چهارم را ذکر میکند برای بندش لفظ فحشاء در بین زن و شوهر به طریقه لعان کردن - و به چهار شهادات گفته میشود زیرا که ادا میشود به همراه لفظ اشهد باللّه واین در معنی قسم است و در بار پنجم لفظ اشهد نیست بلکه از جانب شوهر دعا شر است بر خودش به همراه لعنت به شرط دروغ گفتن و از جانب زن دعا شر است بر خودش به همراه غضب به شرط ثابت شدن صدق شوهر بر این زن -
فایده (۱): در جانب شوهر لعنت ذکر است و در جانب زن غضب ذکر کرده است ، یک وجه این است که زنها اکثر لعنت را استعمال میکنند و هیچ اعتنا نمی کنند مانند که در حدیث آمده است (تکثرن اللعن) از این سبب برای ایشان لفظ غضب ذکر شد و مرد از لفظ لعنت بسیار اجتناب میکند پس در باره ایشان او ذکر شد - وجه دوم این است که در لفظ غضب بسیار شدت است به نسبت لفظ لعنت از سببی که در لعنت محروم شدن از نعمت است و در غضب به همراه محروم شدن از رحمت نزول قهر و عذاب نیز میباشد پس چون به صدق شوهر بر زن حد زنا ثابت میشود با بودن اختلاف اهل علم و به ثبوت کذب شوهر بر شوهر حد کذب می آید و حد زیاده است از حد قذف - وجه سوم این است که شوهر اکثر در این نوع معامله راست می باشد و زن با وجود اینکه زنا کرده باشد دروغ میگوید پس کسی که با وجود علم انکار میکند او مغضوب علیه است - از این سبب در جانب زن غضب ذکر شد -
فایده (۲): چون عادت مردها به آرام و آهسته صحبت کردن است پس در جانب او (وَالْخَامِسَةُ) را (به پیش) ذکر کرد که جمله مستقل است و عطف به ماقبل است و در زنان اکثر عادت به شتاب و عجله سخن کردن است در جانب او وَالْخَامِسَةَ را به (به زبر) ذکر کرده است که متصل به ماقبل است یعنی ان تشهد الشهادة الخامسة واللّه اعلم و دیگر احکام لعان در احادیث و فقه تفصیلاً ذکر شده است -