این دلیل بر این سخن است که اللّه تعالٰی حق است و هرآئينه او زنده میکند مردگان را و هرآئينه اوست بر هر چیز توانا -

دراین هر دو آیت نتیجه دلایل پیش را به پنج طریقه ذکر میکند نتیجه اول توحید در این جمله است (بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ) یک معنی حق این است که وجود او یقینی است تغییر و تبدیل بر او نمی آید - معنی دوم این است که پرستش او و الوهیت حق است - نتیجه دوم (أَنَّهُ يُحْيِي الْمَوْتَى) یعنی از خاک انسان را آفریده می تواند و از زمین بوته تازه بیرون آورده می تواند پس مرده را نیز دوباره زنده میتواند - نتیجه سوم (وَأَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ) یعنی قدرت اللّه تعالٰی در آفریدن انسان و بوته ها مستلزم است قدرت او را بر هر چیز - نتیجه چهارم (وَأَنَّ السَّاعَةَ) مراد از این یا فنا همه عالم است یعنی چنانچه بر هر انسان فنا می آید و هر بوته خشک میگردد این دلیل است که همه عالم فنا میگردد یامراد از ساعت قیام روز حساب است یعنی بر انسانها برای این نعمت های ذکر شده روز حساب قایم میگردد که در آن از شکر نعمت ها پرسان میگردد - نتیجه پنجم (وَأَنَّ اللَّهَ يَبْعَثُ مَنْ فِي الْقُبُورِ) که از خاک انسان را پیدا کرد و از زمین خشک بوته تازه را پیدا کرد همچنین از خاک قبور باز هم انسان را آفریده می تواند - مراد از (بعث) انداختن روح در بدن است بعد از بیرون آمدن و از من فی القبور بدن مراد است یعنی در بدن ها باز روح را می اندازد -