فَأَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْآتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفَانِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَعَصَى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوَى
پس خوردند این هر دو از آن درخت پس ظاهر شد برای هر دو شرمگاه ایشان و آغاز شدند که بچسپانند بر خود از برگ جنت و خلاف کرد آدم علیه السلام حکم پروردگار را (به فراموشی) پس به کام نرسید -
لفظ سوأة و خصف کردن دلیل صریح است که از ایشان لباس دور شد و برهنه شدند و شرمگاه ایشان ظاهر شد لیکن تثنیه در مقابل تثنیه تقاضا میکند که به هریکی شرمگاه خودش اشکار شد دلیلی برای دیدن شرمگاه دیگری نیست و این عیب نیست لیکن خلاف طبع است و تاویل کردن این الفاظ صریح و چنان گفتن که یونیفارم جنت از ایشان دور شد و دیگر لباس بر ایشان بود و سوء به معنی نقصانات است این تحریف است - عصیان به مخالفت امر گفته میشود ، اگر به قصد باشد یا به فراموشی باشد ، هرگاه قصداً باشد آن گناه است ، و اگر به فراموشی باشد آن گناه نیست ، و مخالفت آدم علیه السلام به فراموشی بود ، پس این دلیل نیست بر گنهگار شدن او و غوایت به معنی محروم شدن از مقصد است یعنی آدم علیه السلام که به وسوسه ابلیس خوراک درخت را برای کدام مقصدی کرد او مقصد برایش حاصل نشد - امام قرطبی در تفسیر خود دو سخن ضروری را نوشته است اول برای هیچ کسی جایز نیست که در باره آدم علیه السلام با اخبار مستقل این جمله را استعمال میکند مگر آنوقت جایز است که تلاوت قرآن میکند یا حدیث نقل میکند ، سخن دوم این است که برای هیچ کسی جایز نیست که این طور بگوید که آدم علیه السلام عاصی یا غاوی بود از سببی که صیغه فعل مستلزم نیست برای اطلاق اسم فاعل -