أَفَلَا يَرَوْنَ أَلَّا يَرْجِعُ إِلَيْهِمْ قَوْلًا وَلَا يَمْلِكُ لَهُمْ ضَرًّا وَلَا نَفْعًا
آیا ایشان نمی دانند که این گوساله جواب نمی دهد به ایشان هیچ سخنی را و اختیار ندارد مر ایشان را ضرر و نه نفعی -
در این آیت رد براین مشرکین است به نفی کردن صفات الوهیت از گوساله را - یک صفات کلام کردن و جواب دادن است پس معلوم شد که کلام یک صفت اللّه تعالٰی است - صفت دوم اختیار نفع و ضرر است از سببی که الٰه حق صاحب اختیار نفع و ضرر میباشد -
فایده: این دو صفت در آن اولیاء مرده نیز موجود نیست که این مردم از ایشان معبودان ساخته اند - نه سخن گفته میتوانند و نه جواب داده میتوانند و نه اختیار نفع و ضرر کسی را دارند -