هرآئينه من هستم اللّه نیست سزاوار پرستش غیر من پس بندگی را خاص کن برای من و برپادار نماز را برای یادکردن من -

دراین آیت سه اجزاء وحی را ذکر کرده است - جزء اول مسئله توحید ، جزء دوم امر کردن به عبادت برای عمل توحید ،‌ و جزء سوم حکم کردن خاص برای نماز است یعنی توحید الوهیت و توحید عبودیت و توحید حکم (أَقِمِ الصَّلَاةَ) در این ذکر ادب است برای دعوت کننده حق که احتمام نماز و مشغولیت در ذکر الهی است و در (لِذِكْرِي) بسیار معنی است اول اینکه مراد از ذکر توحید است یعنی نماز بخوان برای استوار شدن بر توحید ،‌ معنی دوم یاد کردن اللّه تعالٰی در نماز و معنی سوم این است اگر گاهی نماز فراموش شود یا خوابیده بمانی از نماز پس وقتیکه نماز یاد شود پس در همان وقت نماز را ادا کن - و در حدیث صحیح نیز این مضمون است - پس در این دلیل است که کسی قضا نماز ها را برای جمعه آخری رمضان به تعویق می اندازد و برای آن قضای عمری میگویند این خلاف کردن است از این آیت و از حدیث صحیح -