إِنِّي أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى
هرآئينه من پروردگار تو ام پس بکش نعلین خود را زیرا تو در دامنه کوهی هستی که پاک است نامش طوٰی است -
این تفصیل نداء است در این اول تعین منادی است و بیان ادب است که کفش های خود را بکش اگر در آن کفش ها نجاست باشد کشیدن آن ضروری است و اگر در آن نجاست نباشد کشیدن آن ادب است (طُوًى) این نام آن میدان پاک است که در آن برکات جمع شده است -