إِذْ أَوَى الْفِتْيَةُ إِلَى الْكَهْفِ فَقَالُوا رَبَّنَا آتِنَا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًا
چون پناه گرفتند جوانان به غار پس گفتند ائ پروردگار ما بده ما را از نزد خود ثباتی و آسان گردان بر ما از این کار ما کامیابی را -
در این آیت عجز اصحاب کهف به هجرت کردن به غار ذکر است و باز دعا ایشان ذکر است به همراه طلب رحمت و رشد و این در دین نصرانیت (با یک قول) جایز است که رهبانیت را اختیار کنند و در غار زندگی بگذرانند -
فایده: این دلیل بر این سخن است که هجرت کردن برای حفاظت دین در هنگام فتنه و خوف سنت اولیاء و انبیاء است و این به غار رفتن آنها دلیل برای آن پیران شده نمی تواند که بدون کدام ترس فتنه و فساد در غار ها چهله میکشند و باوجود قدرت ایشان دعوت دین و نمازهای جماعت را ترک میکنند -