وَاصْبِرْ وَمَا صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ وَلَا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ وَلَا تَكُ فِي ضَيْقٍ مِمَّا يَمْكُرُونَ
و صبر کن و نیست صبر تو مگر به مدد اللّه تعالٰی است و اندوه مخور بر ایشان و مباش در تنگدلی از آنکه نیرنگ میکنند -
در این بیان سه اداب برای دعوت کننده است - ادب اول (وَاصْبِرْ) در آیت گذشته اختیار برای معاقبه و صبر کردن بود و در این آیت تعین صبر است - سبب آن اینست که در آن آیت خطاب به داعیان عام بود و در این آیت مخاطب امیر داعیان است و در حال هر دو فرق به کار است و دوم (لَا تَحْزَنْ) مراد از این اظهار غم و افسوس است به این طریقه که از دیگر کارها غافل شود و سوم (وَلَا تَكُ فِي ضَيْقٍ) مراد از این غم و افسوس کردن است -