چنین در می آریم (استهزاء) را در دلهای مجرمان -

در این تنبیه به منکرین است که عادت ایشان مانند پیشینیان است در استهزاء و تکذیب و سبب این را با (نَسْلُكُهُ) ذکر کرده است ضمیر به استهزاء و تکذیب راجع است و ابن کثیر به شرک راجع کرده است مقصد یکی است و چنین ذکر است در آیت های (۲۰۰-۲۰۱) سوره شعراء - چون در این آیت مراد مجرمان زمان آینده اند پس فعل مضارع را (نسلکه) ذکرکرد و در سوره شعراء مکذبین زمانه پیش ذکر بود پس در آنجا فعل ماضی را ذکر کرده است - و مراد این نیز آنست که در ختم اللّه و طبع اللّه است و ضمیر هُ را به قرآن راجع کردن قول ضعیف است -