وَأَنْذِرِ النَّاسَ يَوْمَ يَأْتِيهِمُ الْعَذَابُ فَيَقُولُ الَّذِينَ ظَلَمُوا رَبَّنَا أَخِّرْنَا إِلَى أَجَلٍ قَرِيبٍ نُجِبْ دَعْوَتَكَ وَنَتَّبِعِ الرُّسُلَ أَوَلَمْ تَكُونُوا أَقْسَمْتُمْ مِنْ قَبْلُ مَا لَكُمْ مِنْ زَوَالٍ
و بترسان مردمان را از روزیکه که بیاید باایشان عذاب پس گویند ظالمان ائ پروردگار ما مهلت ده ما را تا میعاد نزدیک تا قبول کنیم دعوت (دعوت توحید ترا) و پیروی کنیم رسولان را آیا قسم نمی خوردید پیش از این که نباشد شمارا هیچ فنا -
این عطف بر ولا تحسبن است یعنی در وقت مهلت ایشان ایشان را بترسان - در این آیت تخویف دنیوی است از سببی که مراد از عذاب عذاب دنیا است به دلیل این لفظ که رَبَّنَا أَخِّرْنَا و در نزد بعضی مفسرین مراد از یوم و العذاب روز عذاب قیامت است و أَخِّرْنَا به معنی ارجعنا (بازگردن ما را به دنیا) است - و در این آیت اشاره است که مخالفت کردن ظالمان به دو طریقه میباشد یعنی انکار از دعوت توحید و دوم انکار از پیروی رسول (مَا لَكُمْ مِنْ زَوَالٍ) مراد از زوال یا عذاب است یا مراد از زوال فنا است پس حاصل معنی اینست که نیست شما را فنا بطور اجتماعی یعنی شما از فناشدن دنیا انکار میکردید چنانچه حالا نیز این عقیده ملحدین است اگر چه از مرگ افراد انکار کرده نمی توانند لیکن دنیا را قدیم میدانند و از قیامت انکار میکنند -