وَالَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَفْرَحُونَ بِمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَمِنَ الْأَحْزَابِ مَنْ يُنْكِرُ بَعْضَهُ قُلْ إِنَّمَا أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ وَلَا أُشْرِكَ بِهِ إِلَيْهِ أَدْعُو وَإِلَيْهِ مَآبِ
و آن کسانی که دادیم ایشانرا کتاب خوش میشوند به آنچه نازل شده بسوی تو و از این گروه کسانی اند که انکار میکنند از بعضی از حصه قرآن تو بگو جز این نیست که امر شده مرا که عبودیت را خاص کنم به اللّه تعالٰی و شرک به او نمی کنم بسوی توحید او میخوانم مردمانرا و خاص بسوی اوست بازگشت من -
در این آیت اولاً دلیل نقلی برای مومنان از کتب اهل کتاب است از سببی که اتینا برای نیکان اهل کتاب استعمال میگردد (يَفْرَحُونَ) اشاره است که فرح علماء نیک بر کتاب اللّه به کار است چنانچه در آیت (۵۸) سوره یونس است - و مصداق این (آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ) صحابه کرام و این امت است یا مومنان کتابیان پیش مراد اند اینگونه خازن ذکر کرده است - چون در این آیت تقابل منکر و مومن مقصد است و برای تقابل عقیده توحید با همراه بودن دعوت و عقیده قیامت به کار است پس اینجا آنرا ذکر کرد که أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ وَلَا أُشْرِكَ - و در آیت (۳۰) صرف اظهار عقیده در باره رحمان مراد بود پس آنجا دعوت را ذکر نکرده است و با رحمانیت توبه نیز مناسب بود باز زجر به منکرین است باز دلیل وحی است (مَنْ يُنْكِرُ بَعْضَهُ ) مراد از بعضه مسئله توحید است زیرا ایشان قرآن را قبول دارند ولی مسئله توحید را در آن قبول ندارند چنانچه در آیت (۴۶) سوره اسراء ذکر است -