و تسبیح میگوید رعد با همراه ستایش او و ملائیک دیگر از ترس اللّه تعالٰی و می فرستد صاعقه ها را پس میرساند آنرا به هرکه خواهد و ایشان جدال میکنند در توحید اللّه تعالٰی و سخت است گرفت او -

در این آیت دلیل نقلی از ملائيک بر توحید اللّه تعالٰی است از سببی که تسبیح و حمد کلمات توحید اند و با آن تخویف دنیوی نیز است (الرَّعْدُ) این ملائيک است که بر ابرها مقرر است و در هر وقت حمد میگوید و خاصتاً در هنگام باریدن باران - و قول دیگر اینست که رعد به آوازهای ابر گفته میشود (یعنی غریدن) و نسبت تسبیح به او به طریقه حال است ، نه که به طریقه قال (وَهُمْ يُجَادِلُونَ فِي اللَّهِ) یا اینکه واو حالیه است یعنی در وقت جدال کردن صاعقه بر ایشان می آید یا اینکه واو استینافیه است برای تنبیه کردن مشرکین -