قَالُوا يَا أَبَانَا إِنَّا ذَهَبْنَا نَسْتَبِقُ وَتَرَكْنَا يُوسُفَ عِنْدَ مَتَاعِنَا فَأَكَلَهُ الذِّئْبُ وَمَا أَنْتَ بِمُؤْمِنٍ لَنَا وَلَوْ كُنَّا صَادِقِينَ
گفتند ائ پدر ما هرآئینه ما رفته بودیم می دویدیم و گذاشته بودیم یوسف علیه السلام را نزد سامان خود پس بخورد او را گرگ و تو برسخن ما باور نمیکنی و اگر چه هستیم راست گویان -
در این آیت تسلی دادن آنها پدر ایشان را به بهانه های دروغین است (نَسْتَبِقُ) به جواز استباق در شرع دلالت میکند که او از اسپ ها یا شترها یا به پاه ها است و در تیر زدن نیز استباق در حدیث وارد است - با آن شرایط که در حدیث ذکر است و مراد از استباق در اینجا مقابله در دوش تیز است (مَتَاعِنَا) یعنی در وقت بازی کردن و دویدن لباس های اضافی کشیده میشود و در یکجا مانده میشود این متاع مراد است -