فَلَمَّا ذَهَبُوا بِهِ وَأَجْمَعُوا أَنْ يَجْعَلُوهُ فِي غَيَابَتِ الْجُبِّ وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِ لَتُنَبِّئَنَّهُمْ بِأَمْرِهِمْ هَذَا وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ
پس چون بردند او را و اراده محکم کردند که بیفگندش در تهی خانه چاهی و وحی فرستادیم به او که البته اگاه گردانی ایشانرا (یک روزی) به این کار ایشان و ایشان نمیدانستند -
در این آیت اتفاق کردن برادران یوسف علیه السلام برای انداختن او در چاه است - این دلیل بر این است که به کردن مردمان بسیار گناه جایز نمیگردد (فَلَمَّا ذَهَبُوا بِهِ) جزاء شرط محذوف است یعنی فعلوا بِهِ مافعلوا (کردن ایشان با او آنچه را کردن) و مفسرین ذکر کرده اند که در مغاره سه روز بودند (وَأَوْحَيْنَا) مراد از وحی وحی پیش از نبوت است و به این اِرهَاص گفته میشود و یا این وحی حقیقی بود و این قول پسندیده است (وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ) در این دو تفسیر است - تفسیر اولی اینست که این برادران به وحی و یزرگی مرتبه یوسف علیه السلام اگاه نبودند تفسیر دوم اینست که ایشان نخواهد شناخت یوسف علیه السلام را وقتی که خبر میدهد آنها را به فریب ایشان -