فَلَوْلَا كَانَ مِنَ الْقُرُونِ مِنْ قَبْلِكُمْ أُولُو بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِي الْأَرْضِ إِلَّا قَلِيلًا مِمَّنْ أَنْجَيْنَا مِنْهُمْ وَاتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مَا أُتْرِفُوا فِيهِ وَكَانُوا مُجْرِمِينَ
پس چرا نبودند از آن قرنها که پیش از شما بودند مردمان دانا که منع میکردند از گناهان در زمین مگر اندکی کسان از آن کسانیکه نجات دادیم ایشانرا و مصروف شدند کسانی که ظلم کرده بودند (در محبت) آن مالی که مست شده بودند در آن و بودند ایشان مجرمان -
چون در آیت گذشته مسئولیت داعی را ذکر کرد پس در این آیت نتیجه ناکاره ترک کردن دعوت را ذکر میکند که سبب عذاب است - یعنی برقوم های گذشته عذاب از سببی آمد که مردم دانا ایشان نهی عن المنکر نمی کردند و مردم اندکی که میکردند اللّه تعالٰی ایشان را از آن بیرون کرد (أُولُو بَقِيَّةٍ) به معنی خیر و فضل (علم) و اصحاب لرائ اند (وَاتَّبَعَ الَّذِينَ) این سبب دوم عذاب است -