هر کسی که میخواهد (با عمل خود) زندگانی دنیا و آرایش آنرا به تمام بدهیم ایشانرا جزای اعمال ایشانرا در دنیا و از ایشان در آن از چیزی کمی نخواهد شد -

در این آیت تنبیه به کسی است که دنیا را مقصد خود قرار داده است از سببی که این سبب انکار قرآن است و این شامل آن کسانی نیز است که با عمل دین اجرت دنیا را طلب میکند (يُرِيدُ) اشاره است که دارومدار بر نیت است (الْحَيَاةَ الدُّنْيَا) یعنی اعمال نیک را برای این مقصد میکند که صحت و عافیت و ریاست برایش حاصل گردد (وَزِينَتَهَا) مراد از آن وسعت رزق است و افزونی در اولاد است (نُوَفِّ إِلَيْهِمْ) یعنی این مقاصد برایش کامل حاصل خواهد شد یعنی اللّه تعالٰی کوشش اورا موافق نیت او ضایع نمی سازد -