بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
الر كِتَابٌ أُحْكِمَتْ آيَاتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ خَبِيرٍ
الر - این کتابی است که پر از حکمت شده آیات آن باز بشنوید که تفصیل شده (مسائل ضروری) از نزد ذات صاحب حکمت و باخبر است
چهار است اول رد بر شرک فی العبادات در آیت دوم است دوم رد شرک فی العلم و فی التصرف آیت های پنجم و ششم است - سوم تشجیع و ترغیب بر تبلیغ توحید در آیت (۱۲) است - چهارم دلداری در آیت ۱۷ است -
آنست که در این سوره سه باب است باب اول الی آیت (۲۴) است در این ترغیب به قرآن است و چهار دعوی سوره است و تنبیه به منکرین است و ترس اخروی به منکرین است و مژده برای مومنین است -
در این آیت بعد از ذکر اعجاز قرآن با آلر ترغیب به قرآن است به بیان سه صفات قرآن صفت اول (أُحْكِمَتْ آيَاتُهُ) یک معنی آن است که از حکمت پر کرده شده آیت های او - معنی دوم است که آیت های محکم است که نقصان و فساد در آن نمی آید - معني دوم آنست که این کتاب به کتاب دیگر منسوخ نمی گردد - صفت دوم (ثُمَّ فُصِّلَتْ) معنی آن آنست که بیان توحید و مسائل اصولی را به تفصیل کرده است - و لفظ ثم برای تعقیب ذکری است یا معنی آنست که جداجدا و کم کم نازل شده است - صفت سوم آنست (مِنْ لَدُنْ) مطلب آنست که این کتاب زیرا محکم است که از طرف حکیم است و تفصیل در آن از سببی است که از طرف خبیر است -