يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِمَنْ فِي أَيْدِيكُمْ مِنَ الْأَسْرَى إِنْ يَعْلَمِ اللَّهُ فِي قُلُوبِكُمْ خَيْرًا يُؤْتِكُمْ خَيْرًا مِمَّا أُخِذَ مِنْكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
ائ پیغمبر بگو آنهای را که در دست شما اند از اسیران اگر داند اللّه تعالٰی در دلهای شما ایمان بدهد شما را بهتر از آنچه گرفته شده است از شما و بیامرزد شما را و اللّه تعالٰی آمرزنده مهربان است -
این قانون سیزدهم برای امیر است حاصل اینست که در چنین اسیران کسی دعویٰ ایمان میکند برای آنکه از فدیه دادن نجات یابد پس برایش بگو که فدیه دادن بر تو لازم است و اگر دعویٰ ایمان تو درست باشد اللّه تعالٰی برایت بسیار عوض خواهد داد و این سخن در واقعه بدر به عباس رضی اللّه وعنه پیش آمده بود اگر چه آیت عام است و حکمت این قانون آنست اگر به دعویٰ ایمان یک تن از فدیه معاف شود پس قانون فدیه عبث و مهمل میگردد -