و یاد کن پروردگار خود را در دل خود به زاری و ترس و به کلام فروتر از آواز جهری (بلند) در صبح گاهان و شبانگاه و مباش از غافلان -

در این آیت نیز دو اداب ذکر است نهم و دهم و دو طریقه ذکر پروردگار را ذکر کرده است یکی (فِي نَفْسِكَ) در دل ذکر کردن بغیر حرکت دادن زبان و این ذکر اخفیٰ است و رازی و الوسی گفته است که در فی نفسک اشاره است که به معنی ذکر عالم باشد پس ذکر لسانی بغیر علم معنی آن ثواب ندارد دوم (وَدُونَ الْجَهْرِ) به زبان ذکر کردن خفیه از ابن عباس رضی اللّه وعنه روایت است که اینطور بخواند که به خود می شنواند - این آیت دلیل است که اصل در اذکار خفیه بودن است تا آنکه کدام دلیل خاص شرعی نباشد پس ذکر بلند کردن بدعت است (بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ) مراد از آن هر وقت است لیکن تخصیص این دو اوقات را از چند وجوه کرده است وجه اولی این است که وقت غداة وقت بیداری است و وقت اصال وقت آمدن خواب است پس اشاره است که ابتداء کردن بیداری و خواب به همراه ذکر اللّه تعالٰی به کار است - وجه دوم اینست که در این دو اوقات اعمال روز و شب بالا میرود پس در این اوقات کثرت ذکر به کار است -