قُلْ لِمَنْ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلْ لِلَّهِ كَتَبَ عَلَى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ لَيَجْمَعَنَّكُمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ لَا رَيْبَ فِيهِ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ
بگو کراست: اختیار آنچه در آسمانها است و زمین است؟ بگو اللّه تعالٰی راست لازم کرده است بر خود رحم کردن البته جمع میکند شما را در روز قیامت شک نیست در آن آن کسانی که زیان رسانده اند به خود پس ایشان ایمان نمی آورند -
از این الی آیت (۳۷) باب دوم است در آن چهار دلیل عقلی است و چهار طریقه تعلیم است به لفظ قل و چهار زجر است و چهار تسلی است و چهار تخویف اخروی و یک تزهید فی الدنیا و جواب یک سوال است - این آیت دلیل اعترافی سکوتی است که اختیار بالا و پایین از یک اللّه تعالی است و او بر خود رحم را لازم کرده است برای اهل ایمان همچنین در آیت (۵۵) این سوره آمده است و رحم بر کفار اینست که عذاب ایشان را الی روز قیامت به تاُخیر انداخته است لیکن بعضی مردم که خود را در نقصان انداخته اند و از توحید منکر اند پس ایشان بعد از دلیل نیز ایمان نمی آورند (سوال) عدم ایمان سبب است برای خسران و از اینجا برعکس معلوم می گردد (جواب) در اینجا مراد از نقصان این است که کار عقل و عقل را ترک کرده است به دلایل قرآن گوش نمیدهد ودر تقلید گرفتار شده است و این سبب برای عدم ایمان است - پس در این آیت اولین دلیل عقلی اعترافی است باز ترغیب به ایمان است باز تخویف است باز زجر است -