إِلَّا الَّذِينَ يَصِلُونَ إِلَى قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِيثَاقٌ أَوْ جَاءُوكُمْ حَصِرَتْ صُدُورُهُمْ أَنْ يُقَاتِلُوكُمْ أَوْ يُقَاتِلُوا قَوْمَهُمْ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَسَلَّطَهُمْ عَلَيْكُمْ فَلَقَاتَلُوكُمْ فَإِنِ اعْتَزَلُوكُمْ فَلَمْ يُقَاتِلُوكُمْ وَأَلْقَوْا إِلَيْكُمُ السَّلَمَ فَمَا جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ عَلَيْهِمْ سَبِيلًا
مگر کسانی که یکجا شوند با آن قومی که میان شما و ایشان عهد است یا بیایند نزد شما حال آنکه تنگ شده سینه های شان که جنگ کنند با شما یا جنگ کنند با قوم خود ، و اگر می خواست اللّه تعالی البته قوی می ساخت ایشانرا بر شما پس ضرور با شما می جنگیدند - پس اگر یکسو شوند از جانب شما و جنگ نکنند با شما و پیش کنند با شما صلح را، پس نداده اللّه تعالی شما را بر ایشان راهی (از جنگ کردن) -
در این آیت دو نوع منافقین ذکر است که با آنها قتال کردن جایز نیست (۱) یک قوم کفار که با آنها پیمان مسلمانان شده باشد وبا آنها تعلق مسلمانان باشد که با آنها معاهدالمعاهد گفته می شود (۲) آن منافقین که به کلی عاجز و خاموش باشند به هیچ جانب همراهی نمی کنند در جنگ (أَوْ يُقَاتِلُوا قَوْمَهُمْ) در این دو توجیه است توجیه اول این است که با قوم خود جنگ نمی کنند زیرا که آنها را در راه حق می پندارند توجیه دوم این است که در جنگ با آنها همراهی نمی کنند خود را از جانب گیری نگه می دارند -