وَإِذَا جَاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذَاعُوا بِهِ وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لَاتَّبَعْتُمُ الشَّيْطَانَ إِلَّا قَلِيلًا
و وقتیکه بیاید به ایشان خبری از امن یا ترس اشکار کنند آنرا ، و اگر راجع میگردانیدند آن را بسوی رسول و بسوی مردم دانا خود البته میدانستند آنرا کسانیکه استخراج میکنند آنرا از ایشان ، و اگر نمی بود فضل اللّه تعالی بر شما و رحمت او البته متابعت میکردید شیطان را مگر اندکی مردمان -
این نیز به منافقین تنبیه است و یک بدی آنها را ذکر می کند ایمن و خوف عام است اگر دنیوی باشد که او امان از دشمن است یا خوف از آن است و اگر دینی باشد یعنی پاداش و عذاب و جایز و ناجایز مقصد این است بدون علم بر دلیل اشاعت آن به کار نیست - مراد از فضل قرآن کریم است و مراد از رحمت رسول است و مراد از (إِلَّا قَلِيلًا) آن مردمی اند که در زمانه جاهلیت موُحدین بودند - و در آیت دلیل است که استنباط و استدلال مجتهد از نص (آیت و حدیث) نیز در شرع دلیل است (الَّذِينَ) مراد از این اولی الامر است و مراد از استنباط اجتهاد است یا مراد از این منافقین اند و مراد از استنباط حاصل کردن و یاد گرفتن است -