وَاعْبُدُوا اللَّهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا وَبِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَالْجَارِ ذِي الْقُرْبَى وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالْجَنْبِ وَابْنِ السَّبِيلِ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ مُخْتَالًا فَخُورًا
و بندگی اللّه تعالی را کنید و شریک مگردانید با او چیزی را و به مادر و پدر نیکوکاری کنید و به خویشاوندان و به یتیمان و به مساکین و به همسایه خویش (نزدیک) و به همسایه بیگانه (دور) و به همنشین نزدیک و مسافر ، و آن کسانی را که مالک است دست راست شما (برده گان) هرآئینه اللّه تعالی دوست نمی دارد کسی را که باشد متکبر خودستا -
این حکم شانزدهم بیان حق اللّه تعالی است که توحید است وانکار از هر نوع شرک و بیان حقوق بندگان به نه انواع - و از اخیر این آیت باب دوم این حصه شروع است الی آیت (۴۳) و در این تنبیه است برای منافقان و شش بدی آنها را ذکر می کند (وَالصَّاحِبِ بِالْجَنْبِ) مراد از این همراه سفر و همسر است (مُخْتَالًا) آن کسی است که خودرا بالای مردم دیگر بالا می داند و فخور آن است که ستایش خود را برای حقیر پنداشتن مردم دیگر می کند -