وَإِذَا حَضَرَ الْقِسْمَةَ أُولُو الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينُ فَارْزُقُوهُمْ مِنْهُ وَقُولُوا لَهُمْ قَوْلًا مَعْرُوفًا
و وقتیکه حاضر شوند برای طلب تقسیم خویشاوندان و یتیمان و بینوایان ، پس خرچ دهید ایشان را چیزی از آن و بگوئید به ایشان سخن پسندیده -
این حکم ششم است مطلب این است که هنگامی بعضی از وارثان یتیمان و مسکینان باشند و در مال میراث زمین و ملکیت وغیره باشد که تقسیم آن زود شده نمی تواند و آنها شتاب می کنند پس برای متولی ضروری است که برای آنها موافق حاجت آنها از آن بدهد و برای شان بگوید که دیگر تقسیم بعد خواهیم کرد و سهم کامل را برای شما بعد خواهم داد و چون آنها محتاج هستند پس از سبب برطرف کردن حاجت آنها این حکم لازم است به این معنی این آیت منسوخ نیست (الْقِسْمَةَ) مراد از این طلب تقسیم است (أُولُو الْقُرْبَى) مراد آن این است که در میراث سهم آنان باشد -