وَابْتَلُوا الْيَتَامَى حَتَّى إِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ وَلَا تَأْكُلُوهَا إِسْرَافًا وَبِدَارًا أَنْ يَكْبَرُوا وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ فَإِذَا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوَالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَيْهِمْ وَكَفَى بِاللَّهِ حَسِيبًا
پس نگهدارد خودرا (از مال یتیم) و کسیکه باشد محتاج بخورد (از آن) به وجه پسندیده پس چون میرسانید به ایشان مالهای شانرا پس گواه بگیرید بر ایشان و بس است اللّه تعالی حساب کننده -
این آیت تتمه حکم قبلی است که به سفیهان و یتیمان تربیت معاملات بدهید که مال را ضایع نسازند (فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ) یعنی هنگامی که متولی فقیر در اموال یتیم برای یتیم تصرف می کند یعنی مزد مناسب کوشش خود از مال یتیم بگیرد - واین مزد مناسب عرف مردم خواهد بود - (فَإِذَا دَفَعْتُمْ) یعنی بعد از بلوغت که اموال را برای شان می دهید در موجودیت گواهان بدهید -