الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَى جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذَا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ
ایشان کسانی اند که یاد میکنند ﷲ تعالی را ایستاده ونشسته وبر پهلوی خویش خفته و تفکر میکنند در پیدایش آسمانها و زمین (میگویند ایشان) ای پروردگار ما نیافریدی این را عبث پاکیست ترا پس نگهدار مارا از عذاب آتش -
درابن پنج صفات است (۱) ذکر ﷲ تعالی در حالت ایستاده (۲) در حالت نشسته (۳) بر پهلو (۴) فکر کردن (۵) دعا خواستن (قِيَامًا وَقُعُودًا) مراد از این همیشه ذکر الهی کردن است زیرا که برای انسان این سه حالت می باشد - یا مراد از ذکر نماز خواندن است واین سه حالت به اعتبار صحت ومرض است (يَتَفَكَّرُونَ) مراد از تفکر دلایل و حکمت ها را کشیدن است (رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ) در سَر آن یقولون پنهان مراد است واین نتیجه تفکر صحیح است (فَقِنَا) اشاره است که توحید (سُبْحَانَكَ) سبب نجات از جهنم است -