آل عمران ۱۶۱

وَمَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَنْ يَغُلَّ وَمَنْ يَغْلُلْ يَأْتِ بِمَا غَلَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ مَا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ

و نیست لایق به شان نبی صل اللّه وعلیه وسلم که خیانت کند و کسیکه خیانت کرد می آرد آنچه را خیانت کرده در روز قیامت باز تمام داده شود هر کسی را پاداش آنچه عمل کرده است و به ایشان ظلم نمیشود -

این صفت دوم نبی است و مقصد این است که برای مومنین جایز نیست که نسبت خیانت را برای نبی صل اللّه وعلیه وسلم می کنند و رد است بر آن منافقین که به نبی نسبت غلول را می کنند مانند شیعگان که به نبی نسبت می کنند که او بعضی از وحی را پنهان کرده است - غلول ، خیانت در امانت و مال غنیمت و در مال مشترکه مسلمانان را می گویند و همچنین غلول برای پنهان کردن وحی و علم را می گویند و اشاره به این است که نبی صل اللّه وعلیه وسلم که از صحابه در ظاهر درگذر کرد پس در دل نیز از آنها راضی است زیرا اگر در دل راضی نباشد این غلول است (يَأْتِ بِمَا غَلَّ) درحدیث آمده است که کسی خیانت یک مواشی را نموده باشد پس در روز قیامت بر پشت این شخص سوار خواهد بود اگر تکه یا چیزی دیگری را خیانت کرده باشد آن نیز به همین حال خواهد بود -

قبلی ➡ 🏠 Home ⬅ بعدی