وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّينَ لَمَا آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنْصُرُنَّهُ قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ عَلَى ذَلِكُمْ إِصْرِي قَالُوا أَقْرَرْنَا قَالَ فَاشْهَدُوا وَأَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ
و وقتیکه که گرفت اللّه تعالی پیمان محکمی پیغمبران را هر چه بدهم شمارا از کتاب و فهم دین باز بیاید به شما رسول (آخری) تصدیق کننده آنچه (کتاب های) با شماست ضرور ایمان بیاورید بر او و ضرور یاری دهید او را گفت اللّه تعالی آیا اقرار کردید؟ و قبول کردید به این شرایط وعده مرا ایشان گفتند: اقرار کردیم گفت اللّه تعالی پس بیان أنرا کنید و من با شما از بیان کنندگانم -
این آغاز برای ذکر کردن قباحت یازدهم است و بیان راستی بودن رسول است وسپس در دو آیات یعنی (۸۲) و (۸۳) بیان کردن قباحت و زجر دادن است به سبب روی گرداندن از آن رسول که درباره آن از همه انبیاء عهد گرفته شده بود و این عهد در عالم ارواح از همه انبیاء (به جز از نبی آخری) گرفته شده بود - روایت دیگر این است که در هنگام بعثت هر نبی این عهد گرفته شده بود (لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنْصُرُنَّهُ) دلیل است که همه انبیاء به ایمان آوردن بر نبی آخری مکلف اند و همچنین در نصرت کردن او - نصرت قولی این است که وصیت کنند امت خودرا به ایمان آوردن بر نبی آخری و نصرت عملی مشروط است به شرط حیات در زمانه او -
فایده: اهل علم نوشته اند که این آیت دلیل بر این قول است که خضر علیه السلام در زمان پیغمبر ما زنده نبود اگر زنده می بود از سبب این عهد برای کمک نبی ما در جنگ های بدر ، احد وغیره باید حاضر می شد -