مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُوا عِبَادًا لِي مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلَكِنْ كُونُوا رَبَّانِيِّينَ بِمَا كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتَابَ وَبِمَا كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ
نیست سزاوار به یک بنده که بدهدش اللّه تعالی کتاب وفهم دین و پیغمبری باز بگوید به مردم شوید بندگان برای من به جز اللّه تعالی و لیکن می گوید که شوید باخدا به سبب آنکه تعلیم میدهید کتاب اللّه تعالی را و به سبب آنکه می آموزید کتاب را -
در این ذکر قباحت دهم است نسبت جواز شرک به مردم نیک که آنها این چنین وصیت کرده اند ، و جواب سوال نصارا است که آنها می گفتند که عیسیٰ علیه السلام حکم کرده است که بندگی من را کنید من حاجت های شمارا برآورده می سازم - جواب سوال این است که پیغمبر این چنین نمی کند که به مردم حکم بندگی خودرا بدهد و نه این اجازت را میدهد که عبادت ملائیک و دیگر بزرگان را کنید زیرا که این کفر و شرک است و پیغمبر کسی را حکم شرک نمی دهد - و جواب این در آیت (۱۱۶) سوره مایده نیز است (رَبَّانِيِّينَ) آن کسی است که درس و تدریس کتاب اللّه را می کند به دلیل جمله بعدی -
فایده ۱: در این آیت دلیل است که نام های عبدالنبی و عبدالرسول وغیره نام نهادن ناجایز است -
فایده ۲: در این اشاره است که به درس و تدریس کتاب اللّه ربانیت حاصل می گردد از این کار بهتر نیست -
فایده ۳: ربانی منسوب است به رب الف نون برای تاکید اضافه شده است -