وَمِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مَنْ إِنْ تَأْمَنْهُ بِقِنْطَارٍ يُؤَدِّهِ إِلَيْكَ وَمِنْهُمْ مَنْ إِنْ تَأْمَنْهُ بِدِينَارٍ لَا يُؤَدِّهِ إِلَيْكَ إِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَائِمًا ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا لَيْسَ عَلَيْنَا فِي الْأُمِّيِّينَ سَبِيلٌ وَيَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ
و بعضی از اهل کتاب آنست که امانت دهی خزانه بزرگ باز می گرداند به تو و بعضی از ایشان آنست که امانت دهی یک دینار ، باز نمی گرداند به تو مگر که باشی بر او ایستاده (در نزد او) این به سبب آن است که ایشان می گویند نیست بر ما در باره مال امیان هیچ گناهی و میگویند بر اللّٰه تعالی دروغ در حالی که ایشان می دانند -
در این بیان قباحت پنجم است و تنبیه است که آنها مال امییان را برای خود حلال می دانند به هر طریقه که به دست بیاورند و نسبت حلال بودن آنرا به اللّٰه تعالی می کنند - و در این دو نوع اهل کتاب ذکراست (۱) پیروان حق (۲) پیروان باطل - (بِقِنْطَارٍ) به خزانه بزرگ گفته می شود اندازه معین آن ثابت نیست (إِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَائِمًا) مراد این است که هر وقت از آن مطالبه میکند و اورا تعقیب می کند (لَيْسَ عَلَيْنَا فِي الْأُمِّيِّينَ) مراد این است که خوردن مال آنها (امییان) را حلال می دانند -