لَا يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ وَمَنْ يَفْعَلْ ذَلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللَّهِ فِي شَيْءٍ إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقَاةً وَيُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَإِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ
نگیرند مومنان کافران را دوستان غیر از مومنان و هرکه کند آن کار را پس نیست او از (گروه) اللّه تعالی در هیچ چیزی مگر اگر خودرا نگه میدارد از ایشان خودرا نگه داشتن ، و می ترساند اللّه تعالی شمارا از خود و خاص بسوی اللّه تعالی بازگشت شماست -
دوستی به کافران به سه طریقه است (۱) در عمل کفر و شرک مشابهت به آنان و شرکت کردن این کفر است - (۲) درعمل کفر و شرک و گناه ها کمک کردن این گناه کبیره است - (۳) توقیر و عزت کردن کافر و بدعتی وغیره این نیز گناه است (إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقَاةً) مراد از این حالت اکراه است که تفصیل آن در آیت (۶۰) سوره نحل آمده است (نَفْسَهُ) اطلاق نفس به اللّه تعالی حقیقتاً است بدون تشبیه و تمثیل و تحریف و تأویل -