خاص اللّه تعالی او ذاتیست که نازل کرده برتو کتاب را بعضی از آن آیات مقصد شان اشکار است آنان اصل کتابند ، و دیگر آیات مقصد پوشیده دارند پس اما کسانی که در دل های شان کجی است پیروی می کنند آنرا که مقصد پوشیده دارند از آن برای طلب گمراهی و برای طلب حقیقت آن و نه میداند حقیقت آنرا مگر اللّه تعالی و راسخان در علم میگویند ایمان آوردیم با او ، همه از جانب پروردگار ماست ، و پند نمی گیرد مگر صاحبان عقل صاف -

این جواب سوال است، سوال این است که الفاظ ابن اللّه عیسیٰ علیه السلام در انجیل است ، و همچنین در قرآن کریم لفظ وَرُوحٌ مِّنْهُ است ، از این معلوم میگردد که عیسیٰ علیه السلام جز اللّه تعالٰی است ، حاصل جواب این است که این نوع الفاظ از متشابهات است بر حقیقت آن به جز از اللّه تعالٰی کسی دیگری نمی فهمد و چنین معنی آنرا گرفتن که خلاف محکمات باشد ناجائز است (أُمُّ الْكِتَابِ) زیرا اصل کتاب است که در وقت مراد متاشبهات به محکمات رجوع میگردد ، همچنین در عقیده و عمل کردن نیز بنیاد بر این محکمات است ، در حدیث عایشه رضی اللّه عنها آمده است که حالا کسی بر متشابهات روان است پس بدانید که ایشان اهل زیغ اند - و در این آیت دو نوع آیتها را ذکر کرد ، محکمات و متشابهات و دو نوع اهل علم اهل زیغ و راسخون - اهل زیغ تابع متاشبهات اند و راسخون تابع محکمات اند (ابْتِغَاءَ الْفِتْنَةِ) مراد از فتنه گمراهی و کفر و شرک و بدعت است (تَأْوِيلِهِ) در اینجا مراد از تحویل تحریف است برای اثبات خواهش خود (وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ) در اینجا مراد از تاویل حقیقت آن است و بر (إِلَّا اللَّهُ) وقف اکثر صحابه و تابعین است - و اگر مراد از تاویل صرف تفسیر شود موافق به محکمات پس و الراسخون عطف است بر اللّه -