كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْرًا الْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَالْأَقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ
لازم کرده شده بر شما وقتی که پیش آمد یکی از شما چرا مرگ اگر بگذارد مال وصیت برای پدر و مادر و خویشاوندان به طریقه نیکو لازم است بر پرهیزگاران -
در این آیت حکم دوم است مطلب این است که وقتی یک آدم فوت می گردد ومال از آن مانده باشد باید به وارثان خویش وصیت کند که مال من را به طریقه شرعی تقسیم نمائید و به طریقه سنت فدیه و صدقه نمائید و به مادر و خانم وغیره در میراث حصه بدهید و به این معروف (نیکی) گفته می شود و اگر مال آن نباشد در باره دین وصیت کند که به دین صحیح محکم شوید آیت به این معنی منسوخ نیست و به این توجیه الوصیت به معنی ایصاء و وصیت کردن است و مراد از بالمعروف طریقه شرعی است همین گونه اگر والدین و اقربین غیر ورثه باشد یعنی مثلاً کافران باشند باز هم آیت منسوخ نیست و اگر وصیت به معنی دادن حصه ای از مال بعد از مرگ به طریقه وصیت باشد پس این به آیت میراث و به حدیث لاوصیة الوارث منسوخ است -