قُلْ أَتُحَاجُّونَنَا فِي اللَّهِ وَهُوَ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ وَلَنَا أَعْمَالُنَا وَلَكُمْ أَعْمَالُكُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُخْلِصُونَ
بگوئید آیا مخاصمه می کنید شما با ما در توحید اللّه تعالی و (حال این که) او پروردگار ما وشما است و ما راست اعمال ما و شما راست اعمال شما ، و ما خاص به او اخلاص کنندگانیم -
در این آیت تنبیه ششم است - که جدال است در باره توحید الوهیت و در باره صفات اللّه تعالی و به طور خاص در صفت اختیار او که به کسی نبوت و کتاب میدهد و به کسی دیگر فضایل میدهد - (رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ) یعنی اتحاد در عقیده ربوبیت مستلزم اتحاد عقیده در الوهیت است و در صفت و اختیار و تصرف - (وَلَنَا أَعْمَالُنَا) اعمال ما موافق توحید الوهیت است و اعمال شما به مقتضی (موجب) شرک است پس اتحاد در عقیده ربوبیت فایده نمی کند در وقت مخالفت در توحید الوهیت -