قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَمَا أُنْزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنْزِلَ إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالْأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَى وَعِيسَى وَمَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِنْ رَبِّهِمْ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ
بگوئید ایمان آوردیم به اللّه تعالیٰ و آنچه نازل شده بسوی ما و آنچه نازل شده به ابراهیم علیه السلام و به اسماعیل علیه السلام وبه اسحق علیه ااسلام و به یعقوب علیه السلام وبه اولاد آنها و آنچه داده شده به موسیٰ علیه السلام و عیسی السلام و آنچه داده شده دیگر پیغمبران را از جانب پروردگار شان جدای (تفریق) نمی کنیم درمیان هیچیک از ایشان (در آوردن ایمان) و ما خاص به اللّه تعالیٰ اخلاص کننده ایم -
در این تنبیه چهارم است اینها اعتراض می کردند که شما پیغمبران را قبول ندارید مانند عیسیٰ علیه السلام جواب داده شد که برای آن عقیده خویش را اشکار سازید که ما پیغمبران را قبول داریم در آنها در باره ایمان فرق نمی کنیم ولی بندگی آنها را نمی کنیم مانند که شما می کنید - هرگاه که شخص به یهودیت و نصرانیت دعوت می دهد جواب اول آنها بل ملة ابراهیم است ، وجواب دوم این است آمَنَّا بِاللَّهِ - (الْأَسْبَاطِ) به اولاده پسر و دختر گفته می شود اینجا مراد اولاد یعقوب علیه السلام است که دوازده خاندان ساخته شده بودند در اینها بسیار انبیاء علیه السلام فرستاده شده بود - (مُوسَى وَعِيسَى) این هردو انبیاء تشریعی بودند زیرا تخصیص آنها شد - (لَا نُفَرِّقُ) در اینجا فرق در ایمان بود یعنی بعضی رسولان را قبول کردند و بعضی را قبول نه کردند و هرچه فرق در مراتب است آن ثابت است در آیت (۲۵۳) این سوره -