وَمَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْرَاهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ وَلَقَدِ اصْطَفَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا وَإِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ
و روی نمی گرداند از دین ابراهیم علیه السلام مگر آنکه به حماقت افگند خودش را ، و هرآئینه بر گزیدیم او را در دنیا و هرآئینه او در آخرت ضرور از کامیاب شدگان است -
در این آیات سخن پنجم تاکید است به ملت ابراهیم علیه السلام و تنبیه است به روی گرداننده از آن و این تعریف سفاحت (حماقت) شرعی است - (وَلَقَدِ اصْطَفَيْنَاهُ) این علت ماقبل است و اصطفا را قبل برای امامت ذکر کرده است - (الصَّالِحِينَ) برای کردن عمل صالح دنیا است پس اینجا مراد از صالحین فایزین (کامیاب) هستند - (أَسْلِمْ) مراد از آن مدوامت و پخته شدن است به اسلام کامل - ( لِرَبِّ الْعَالَمِينَ) در این وصف اشاره است به دلیل اسلمت -