و گفتیم: ائ آدم علیه السلام ساکن شوید تو و همسرت در جنت و بخورید هر دو از این زیاد هرجا که خواهید , و نزدیک مشوید به این درخت (قصدا) پس میشوید (اگر نزدیک شوید قصدا) از گنهگاران -

در کردن گناه عزم شرط است و آدم علیه السلام به نسیان کرده بود مانند که در سوره طحه در آیت ( ۱۱۵) است پس او گنهگار نیست و عقیده اهل سنت و جماعت این است که انبیاء علیه السلام از گناهای کبیره و صغیره پاک هستند و در نزد اکثر علماء قبل از نبوت و بعد از نبوت , در این آیت انعامات خاصه ذکر است در جنت سکونت دادن و دادن خوراک وافر و ابتلاء به شجر (درخت) - (وَزَوْجُكَ) گفته شده است که قبل از داخل کردن به جنت اللّه تعالٰی حوا علیه السلام را از قبرغه چپ آن آفرید و همراه آن به حنت داخل کرد مقصد از جنت آن دارالثواب است که اللّه تعالی برای مومنان جای پاداش تیار کرده است و این قول پسندیده است - ( رَغَدًا) در این اشاره به وسعت خوراک است و ( حَيْثُ شِئْتُمَا) به فراخی مکان و زمان اشاره است ، (وَلَا تَقْرَبَا هَذِهِ الشَّجَرَةَ ) تاکید است برای منع نزدیکت مانند لا تقربوالزناء , و تعین این درخت در قرآن و حدیث صحیح مرفوع نیست به این سبب در این باره فیصله یقینی شده نمی تواند و این نهی یا برای تحریم است یا برای تنزیه (خلاف اولا) است - (فَتَكُونَا مِنَ الظَّالِمِينَ) در لغت ظلم به نقصان گفته میشود و گاه گاهی به زیادت نیز گفته میشود و در عرف به یک چیز را بیجا استعمال کردن گفته میشود در شریعت اطلاق آن به خطای اجتهادی , کار خلاف اولٰی ، گناه صغیره ، گناه کبیره و به کفر و شرک میشود - در اینجا معنی این است که به قصد به درخت نزدیک نشوید اگر به قصد نزدیک شوید گنهگار خواهید شد لیکن او به خطا یا به خطای اجتهادی خورده است -