قرآئت میکرد ، و وقتی که شما در خانه نماز تهجد میخواندید به کسانی که در حجره -۱- بودند قرآئت شمارا شنیده می توانستند -۲-
و بسیاری اوقات آواز خودرا از آن زیاده بلند می کردید تا آنکه کسانی که در سایه بان یعنی بیرون از حجره می بودند آنها نیز می شنیدند -۳-
و از آنرا شما به ابوبکر و عمر رضی اللّه عنهما حکم نیز دادید ، این سخن آنوقت است که یک شب شما بیرون برآمدید ، گذر شما از نزدیک ابوبکر رضی اللّه عنه شد شما دیدید که او به آواز پست در نماز قرآئت می کند ، باز از نزدیک عمر تیر شد دید که او به آواز بلند در نماز قرآئت میکند ، وقتی که هردو به خدمت نبی صل اللّه وعلیه وسلم حاضر شدند شما ارشاد فرمودید:
ای ابوبکر من در شب از نزدیک شما گذشتم ، چه سخن است که تو نماز را به بسیار آواز پست میخواندی؟ او جواب داد یا رسول اللّٰه! من همان را می شنوانیدم که بااو سرگوشی میکردم! و ای عمر! من در شب از نزدیک شما گذشتم تو چرا نماز را به آواز کافی بلند میخواندی؟ او جواب داد یا رسول اللّٰه! من خواب بردگان را بیدار می کردم و شیطان را می دواندنم! شما فرمودید ای ابوبکر تو آواز خودرا قدری بلند کن ، و به عمر گفت که تو آواز خود را قدری پست کن -۴-
و شما می فرمودید که: به آواز تلاوت کننده قرآن مانند صدقه کننده علانیه است ، و بدون آواز تلاوت کننده قرآن مانند صدقه کننده خفیه است -۵-